other blog

Hello there, blog readers! Do you want something to read? A blog that has something to say. Then, I will suggest be JUAN with us!, a blog that discuss diverse topics about Philippine politics. The topics are about important political events/issues in the Philippines; religion and its relationship to the Philippine politics; "fame" in politics (celebrity politicians); women in Philippine politics; and youth empowerment.
This blog was brought to you by five college students of Polytechnic University of the Philippines taking up Bachelor in Communication Research for an academic requirement on one of their subjects. Enjoy reading and feel free to leave comments. ^_^

talambuhay 2

Ito na ang ikalawang pagkakataon na gagamitin ko ang blog na ito para sabihin ang kasalukuyan kong nararamdaman at sana ito na rin ang huli.ang pinakaayokong pakiramdam sa mundong ito ay kapag nararamdaman kong "useless" ako at walang silbi. Natatakot din akong magkamali, gusto ko lahat ng gagawin ko "perfect" o kahit sa pinakamalapit na pakahulugan lamang ng salitang ito ang patunguhan ng gagawin ko, sobrang masaya na ako.
At ito ang nararamdaman ko sa kasalukuyan -- "useless", walang silbi at isang taong walang kwenta sa dami nang nagawang pagkakamali at kasalanan.
Naalala ko lahat ng dahilan kung bakit ako napunta sa ganitong kalagayan. Pakiramdam ko ang liit-liit ko at higit sa lahat muli kong naramdaman na sana hindi na lang ako nabuhay sa mundong ito. Salamat sa taong itago na lang natin sa pangalang "syokoy" muli kong naramdaman ang mga bagay na ito.
Buong buhay ko uhaw na uhaw ako sa mga papuri at pagbati. Kaya nga sa tuwing mayroon pupuri sa mga sinulat at pananaw ko, sobrang saya ko na at lubos na akong nagpapasalamat.
Ayoko nang habaan pa ito, ang alam ko lang bumalik lahat ng alaalang kinakalimutan ko.

kung pwede lang.

Kaya minsan mas nanaisin ko pang maging bingi;
Kaysa marining ang kasinungalingang nagpapanggap na katotohanan.
Kaya mas nanaisin ko pang maging bulag,
Kaysa makita ang kasamaang nagkukunwaring mabuti.
Kaya minsan mas nanaisin ko pang hindi magsalita;
Kaysa magsilbing sandata ang dila at makapanakit.
Kaya minsan mas gugustuhin ko pang maging manhid,
Kaysa makaramdam ng sakit at pighati.

talambuhay 1

Ito na siguro ang tamang panahon para gampanan ng blog na ito ang tunay nyang purpose. Hindi lang bilang literary folio kung hindi para magsilbing online journal o diary na rin. Disappointed kasi ako sa sarili ko.

Simula pa lang pagkabata, sinanay na ako ng mga magulang ko na kumilos nang naaayon sa gusto nila, ung tipong may pakinabang, palaging nasa ayos ang lahat at ung tipong walang ibang dapat gawin kung hindi ang kumilos nang tama sa mga mata nila. Kaya ayokong maramdaman na 'useless' ako, kasi nasanay akong palaging nagiging magaling at maaasahan kasi un ang dapat. Simula kasi nang maghiwalay ang mga magulang ko, sinabi ko na sa sarili ko na wala akong ibang dapat asahan kung hindi ang sarili ko. Kaya kahit mahirap at nakakapagod, pinipilit ko pa rin. Pero darating din pala sa puntong gusto mo namang umasa sa iba at may masandalan kahit sandali lang.

Gustong-gusto ko itong sabihin sa mga kaibigan ko kaso ayoko nang marinig ung mga salitang 'kaya mo yan' hindi naman cheer ang kelangan ko eh, tulong. Isa pa, alam ko rin naman na hindi lang ako ang nagkakaroon ng problema. Consolation ko na lang siguro ay ang kaalamang ung maswerte pa rin ako kasi merong mga tao dyan na mas malala pa ang problema sakin.

Minsan naiisip ko, ang sarap sigurong mabuhay nang normal lang, ung tipong uuwi ka tapos kumpleto ung pamilya mo at wala ka nang iisiping problema bukod sa pag-aaral. Tuloy, naiinggit ako sa mga taong halos kapareho ko ng kalagayan pero nananatili pa ring masaya at goal-oriented. Ah, siguro may pagkakaiba pa rin kasi sila marunong pang magtiwala sa ibang tao at kahit sa mga magulang nila. Ako kasi hindi na. Parang lahat ng emosyong may kinalaman sa kasiyahan nakalimutan ko na gaya ng pagmamahal, pagtitiwala, pag-asa, pagpapahalaga at pagpapatawad. Wala na akong ibang maramdaman kung hindi galit at lungkot.Tumatawa ako pero malungkot, palagi na lang parang may kulang.

*un na lang muna... marami pa namang pagkakataon..

para sa kanya (sana)

Apoy

Dumaan ako sa madilim na gubat
Ang buong mundo ay laging nagugulat.
Matalim na mata'y biglang iminulat
Parang ang puso ko itong nagkasugat.

Hindi man lamang nagtago at lumayo.
Isa nga siguro akong gamo-gamo.
Kahit pakpak pa ang maging sakripisyo
Patuloy na magpapadala sa bisyo.

Sabay sa pagyakap ng luha sa damo
Patuloy na masusunog ang mga bato.
Kaya kong limutin ang mga paru-paro
Makinig sa awit ng kabilang dako.

Nasa guni-guni man ang lumipad
Kahit hindi ito ang tunay na hangad
Dapat pa ring ipakita ngiting huwad
At tuklasin kung bakit nga ba naglalahad.


*ang unang title nito ay flareon. sinulat ko ito, para sana ibigay sa isang tao kaso hindi nya ata nagustuhan. hayyy.. un na lang muna.

Laglag

Marami ngang maaaring mangyari sa buhay ng tao gamit ang mga tanong. Dahil sa mga tanong nasira ang pagkatao ko at naging makasalanan. Binago nito ang mga ngiti ko at pinalitan ng mga luha.

Tinanong niya ako kung papayag akong makipagsiping. Hindi ko inaasahang lalabas ang mga salitang ito sa labi ng aking minamahal. Ilang buwan pa lang kami at disenteng tao ang pagkakakilala ko sa kanya kaya nagulat ako sa mga narinig ko.

Isa pa, nag-aaral pa lang kaming dalawa sa kolehiyo. Oo nga at magtatapos na siya sa kursong kinukuha niya ngunit ako ay nasa ikalawang taon pa lamang. Ngunit, sa mga oras pala na ganito hindi mo na maiisip ang iba pang mga bagay dahil walang ibang importante kung hindi ang sagot sa mga katanungan.

Mabilisang pagsagot na may halong pananakot at panunumbat. Paano nga ba masusukat ang pagmamahal at ang pagiging malambing? Ano ba ang tunay na pundasyon ng pag-ibig? Sapat na bang ibigay ang sarili at kalimutan ang lahat ng aking paniniwala? Naiisip ko para akong isang pulubing namamalimos ng atensyon sa mga tao, hindi lang sa kanya kung hind imaging sa iba pang tao sa aking paligid.

Takot akong mawala ang nag-iisang taong nagparamdam ng kahalagahan ko sa mundong ito kaya pumayag ako. Ilang beses ko mang batukan at kainisan ang sarili ko, mas nangingibabaw pa rin ang takot na mawala siya.

May mga bagay pala na kapag natikman, hahanap-hanapin na. Ang isang beses namin ay nadagdagan. Hanggang sa nagbunga ang aming kasalanan. Sinabi ko sa kanya ang balita pero lumabas ang tunay niyang kulay at ako pa ang sinisi dahil daw hindi ako nag-ingat. Pagkatapos ng araw na iyon, iniwasan na niya ako at ang bagay na kintatakutan kong mangyari ay bigla ring dumating. Nawala siya sa buhay ko at iniwang sira ang pagkatao ko.

Wala akong maituturing na kaibigan dahil masyado akong mahiyain para pagsabihan ng mga problema ko at hiwalay ang mga magulang ko. Natakot akong malaman ng iba ang aking kinasapitan at ayoko ring tumigil sa pag-aaral. Kailangan kong matupad ang mga pangarap ko para sa isa ko pang nakababatang kapatid na umaasa sa akin at para na rin patunayn ang sarili ko sa aking mga magulang.

Ayokong kumuha ng responsibilidad na hindi ko naman mapapanindigan. Madaling maging ina at magkaroon ng anak ngunit mahirap magpaka-ina at magpalaki ng anak. Pinalaglag ko ang bata. Mali man ang desisyon ko para sa nakararami, nang panahong iyon ito lang ang naisip kong paraan para matupad ang mga pangarap ko.

Nakatapos man ako ng pag-aaral at nagkaroon ng magandang trabaho, hungkag naman ang aking pakiramdam. Siguro ay dahil may kulang at ito ay ang aking anak. Wala akong magawa kung hindi ang lumuha at humingi ng tawad sa DUGO at LAMAN na ipinalaglag ko at itinapon sa basurahan.