talambuhay 1

Ito na siguro ang tamang panahon para gampanan ng blog na ito ang tunay nyang purpose. Hindi lang bilang literary folio kung hindi para magsilbing online journal o diary na rin. Disappointed kasi ako sa sarili ko.

Simula pa lang pagkabata, sinanay na ako ng mga magulang ko na kumilos nang naaayon sa gusto nila, ung tipong may pakinabang, palaging nasa ayos ang lahat at ung tipong walang ibang dapat gawin kung hindi ang kumilos nang tama sa mga mata nila. Kaya ayokong maramdaman na 'useless' ako, kasi nasanay akong palaging nagiging magaling at maaasahan kasi un ang dapat. Simula kasi nang maghiwalay ang mga magulang ko, sinabi ko na sa sarili ko na wala akong ibang dapat asahan kung hindi ang sarili ko. Kaya kahit mahirap at nakakapagod, pinipilit ko pa rin. Pero darating din pala sa puntong gusto mo namang umasa sa iba at may masandalan kahit sandali lang.

Gustong-gusto ko itong sabihin sa mga kaibigan ko kaso ayoko nang marinig ung mga salitang 'kaya mo yan' hindi naman cheer ang kelangan ko eh, tulong. Isa pa, alam ko rin naman na hindi lang ako ang nagkakaroon ng problema. Consolation ko na lang siguro ay ang kaalamang ung maswerte pa rin ako kasi merong mga tao dyan na mas malala pa ang problema sakin.

Minsan naiisip ko, ang sarap sigurong mabuhay nang normal lang, ung tipong uuwi ka tapos kumpleto ung pamilya mo at wala ka nang iisiping problema bukod sa pag-aaral. Tuloy, naiinggit ako sa mga taong halos kapareho ko ng kalagayan pero nananatili pa ring masaya at goal-oriented. Ah, siguro may pagkakaiba pa rin kasi sila marunong pang magtiwala sa ibang tao at kahit sa mga magulang nila. Ako kasi hindi na. Parang lahat ng emosyong may kinalaman sa kasiyahan nakalimutan ko na gaya ng pagmamahal, pagtitiwala, pag-asa, pagpapahalaga at pagpapatawad. Wala na akong ibang maramdaman kung hindi galit at lungkot.Tumatawa ako pero malungkot, palagi na lang parang may kulang.

*un na lang muna... marami pa namang pagkakataon..